1. Virginie Carlassara (Brugge) : 
 

Virginie werd voorgedragen door de ploeg van CCV Brugge en door hen als volgt omschreven:

• "Met veel enthousiasme willen wij onze gewaardeerde collega Virginie Carlassara nomineren voor de Junia-prijs voor inspirerende vrouwelijke catechisten .

We hopen dat een professional die zich opvallend inzet ook genomineerd kan worden? Virginie is educatief medewerker catechese en gezinspastoraal bij CCV in het bisdom Brugge. Zij is exact waar de Junia-prijs 2026 voor staat: ze heeft een stevig engagement en brede inzet als het op catechese aankomt en is zeker een vrouw die een steen verlegt in de Kerk!

Ze is actief lid van de Interdiocesane Comissie Catechese, aanspreekpunt en drijvende kracht van heel wat initiatieven in bisdom Brugge:

 

• organisatie van de catechistendag 'Geestig': vorming, inspireren en verbinden

• het catechumenaat: intakegesprekken, intensieve begeleiding en bijeenkomsten met volwassen dopelingen en hun begeleiders

• de 1ste dag (geloofsverdieping voor gezinnen) waarbij ze zelf met de kinderen aan de slag gaat

• Gezinspastoraal (doopselvoorbereiding, huwelijksvoorbereiding,...) bijv. Sint-Valentijn Anders
  Virginie steekt veel energie in bovenstaande projecten en doet dat uitstekend! 

​

​​

2. Veerle Claus (Antwerpen)

​

Remy Van looveren schreef deze tekst over Veerle.

 

Veerle is verantwoordelijke van 'De Wegwijzers', de catechesewerking in onze parochie Sint-Anna-ten-Drieën op de Antwerpse Linkeroever. Met een grote inzet en met een hart vol liefde voor onze parochiegemeenschap op Antwerpen Linkeroever zorgt zij al jaren, en hopelijk nóg heel wat jaren, voor een unieke catechesewerking naar eerste communie en vormsel toe. In maandelijkse bijeenkomsten wordt telkens één item behandeld met eigentijdse creatieve uitwerkingen waaronder een digitale quiz via smartphone, die onze 11 à 12-jarigen bij de 'les' houdt. Geen oubollige plaatjes of praatjes, maar levensnabije, zinnige en duidende beelden en communicatie. Regelmatig worden ook de ouders betrokken. Deze catechesevoorbereidingen hebben plaats in een zaal in onze kerk.

Telkens wordt die bijeenkomst afgesloten met de aanwezigheid van onze eerste communicanten en vormelingen met hun gezin in de Wegwijzerviering. Deze viering wordt voorbereid door de Wegwijzers op maat van jonge gezinnen in een kindvriendelijke, begrijpbare taal en voorgegaan door één van onze gebedsvoorgangers.

Ik zwijg dan nog over haar gigantische inspanningen om voldoende kinderen bij mekaar te krijgen zodat we deze catechesewerking én het topmoment daarvan, m.n. de vormselviering zelf, in onze eigen parochie en kerk kunnen houden. Ze zorgt voor verbinding tussen parochie en scholen, tussen ouders, kinderen en kerkgemeenschap. 

Ik ben ervan overtuigd dat we met onze catechesewerking, met Veerle als verantwoordelijke, hoge toppen scoren. Een ploeg en verantwoordelijke om fier over te zijn. Heel trots én dankbaar."

​

​

3. Erika De Brandt (Mechelen-Brussel)

​

Erika wordt voorgesteld door haar echtgenoot.

 

“Toen ik, 39 jaar geleden, als 19-jarige tiener, mijn toen 17-jarige echtgenote leerde kennen, merkte ik al gauw dat zij een andere opvoeding had genoten dan ik die heb beleefd bij mijn ouders. Bij Erika thuis was een christelijke opvoeding, en later de nogal streng katholieke leer, het middelpunt van het gezinsleven. De algemene conclusie was dat ik omwille van de liefde wat katholieker werd … Erika kende een zuster die in het klooster waar ze woonde, op zaterdagnamiddag, kinderen uit de buurt opving. Als jong koppel hielpen we haar om deze kinderen een aangename namiddag te bezorgen. We zongen liedjes, speelden spelletjes , alles in een christelijke sfeer. Dit hebben we een paar jaar gedaan. Toen wij huwden, kwam priester Ceulemans zaliger bij Erika al gauw aankloppen met de vraag om deel uit te maken van de parochiale catechesegroep, wat dan ook gebeurde.

Sinds haar afstuderen als kleuteronderwijzeres waren de catecheselesjes steeds haar favoriete bezigheden in de klas. Zij werd, en is nog steeds, de pastoraal verantwoordelijke voor de school. Via via kwam zij in 2011 in contact met een pastorale werkgroep die instaat voor het maken van vieringen voor lagereschoolkinderen in het aartsbisdom Mechelen – Brussel. Zij maakt deel uit van de ‘stuurgroep kleuters’ die vieringen opstelt voor de kleuters. Het betreft vieringen met als thema “begin schooljaar”, “Advent - Kerstmis”, “40-dagentijd - Pasen”, “einde schooljaar”. Gedurende een paar jaar stond zij in onze parochie ook mee in voor doopselcatechese. In 2004 leerden wij, tijdens het jaarlijkse jonggezinnenweekend, pastor Guido Vandeperre kennen. Toen wij vernamen dat hij in 2013 priester werd in OLV van Vreugde te Anderlecht, n.b. de parochiekerk waar ik mijn plechtige communie en vormsel heb ontvangen, waren wij er regelmatig te gast voor de zondagsvieringen. Het was het begin van een vriendschap die we tot op heden nog steeds koesteren.

Erika staat aldaar in voor de kennismaking (jonge kinderen die starten aan het “traject”), de begeleiding van kinderen vanaf 4 jaar die gedoopt zullen worden, de maandelijkse nevendiensten. Zij stond aan de wieg van de plussers, en begeleidt nog steeds de leden van Kamino Anderlecht (nieuwe naam voor de plussers).

Ook als oma probeert zij onze kleinkinderen de beginselen mee te geven van een christelijke spiritualiteit. Ik ben er stellig van overtuigd dat zij deze nominatie dik verdient gezien haar jarenlange inzet en engagement.

Danny, haar trotse echtgenoot.”

​​​​​​​​​​​

​​

4. Magda De Cock en Petra Vanwelkenhuyzen (Mechelen - Brussel)

​

“Wij, Magda en Petra, catechisten Mosterdzaadjes van De Goede Bijstandparochie in Brussel, begeleiden kinderen van 4 tot 10 jaar elke derde zondag van de maand.  Door stil te staan bij  en in gesprek te gaan over verschillende thema's zoals vriendschap, stilte, hoop, verlies, vergeving, liefde, vertrouwen wordt de catechese in een eigentijdse vorm aangeboden met verhalen, spel, gesprek, creatieve activiteiten en momenten van verwondering. Grote thema’s komen aan bod,  helemaal op maat van de kinderen.  Want hoe leg je een kind uit wat vergeving betekent?, wat kan een klein lichtje vertellen over hoop?, waarom is vriendschap zo belangrijk? en kan stilte ook iets vertellen?

Wij vinden het belangrijk dat de kinderen alle vragen kunnen stellen, dat onze mosterdzaadjes kunnen ontdekken en beleven, dat we samen kunnen lachen, stil kunnen worden en samen groeien. 

​​​​​

​

5. Lieve Deferm (Hasselt)

​

“Ik ben Lieve, 65 jaar, gehuwd en mama van drie kinderen. Al 37 jaar zet ik mij met veel plezier in als vormselcatechist in onze parochie. Jongeren begeleiden op een belangrijk moment in hun leven en samen met hen op weg gaan in het geloof is altijd een grote bron van voldoening geweest.

Samen met mijn man vang ik al vele jaren schoolgaande kinderen op als onthaalouder. Zorg dragen voor kinderen en jongeren loopt als een rode draad door mijn leven, zowel thuis als in de parochie.

Deze nominatie ervaar ik niet alleen als een waardering voor mijn eigen engagement, maar ook voor de vele vrouwen die zich vaak in alle stilte inzetten voor onze Kerk. Ik ben dankbaar dat ik daar al zoveel jaren deel van mag uitmaken.”

​

​

6. Annemie Depraeter (Gent)

​

“Het is waar dat ik me engageer in de kerk o.a. als vormselcatechist (sinds mijn 18de ... en ik ben er nu 72), ooit begonnen in het dorp van mijn jeugd (Ingooigem), later tegelijkertijd in de St.Annaparochie en St.-Antoniusparochie in Gent en vanaf mijn huwelijk in 1983 in Zingem en Ouwegem (nu Kruisem). Naast vormselvoorbereiding tot nu, was er ook lange tijd de pluswerking.

 

Sinds 2016 ben ik ook doopcatechist voor de H. Thomasparochie in Kruisem en Wortegem-Petegem. Beroepshalve gaf ik 43 jaar godsdienstles in het hoger middelbaar, ,maar was ook schoolpastor. En omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ontmoet ik ook graag ouders van 7-jarigen op weg naar de eerste communie, oudere kinderen en tieners die verlangen gedoopt te worden, leerkrachten en directies binnen onze parochie... al deze kleinere en grotere catechesemomenten, het samen op weg mogen gaan, ... ervaar ik als kansen die me dankbaar stemmen en me "rijker" maken.”

​

​

7. Stefanie De Witte (Brugge)

​

Anja en Stefanie beschreven elkaars engagement. Dit schrijft Anja over Stefanie:

 

Stefanie, parochieassistente met een kloppend hart voor onze jeugd!

 

Stefanie is volgend jaar al 10 jaar de gedreven parochieassistente binnen de Vincentiusgemeenschap. Met haar tomeloze energie slaat ze dagelijks een brug tussen ons geloof en de leefwereld van vandaag. Doorheen de jaren is ze erin geslaagd om naast de vormselwerking en de eerste communie werking ook een jongerenwerking op poten te zetten. Haar enthousiasme hiervoor werkt aanstekelijk, steeds meer jongeren vinden de weg naar VIN JE waar geloof op een eigentijdse en begrijpbare manier aan bod wordt gebracht. Zij ziet deze jongeren niet alleen als de toekomst van de kerk maar ook als het kloppend hart van het hier en nu. Wanneer je haar bezig ziet dan zie je iemand die begeesterd is. Haar engagement is tastbaar en werkt inspirerend. Zij toont dat geloof verbindend kan werken.

​

​

8. Naomi Franck (Antwerpen)

​

Intussen ben ik al negen jaar met hart en ziel actief binnen de parochie van Vosselaar. Het begon allemaal als vormselcatechist voor mijn oudste dochter, wat ik later ook voor mijn tweede en derde dochter deed. Toen Sonja en Iwan stopten bij de eerste communie, zag ik daarin een geweldige nieuwe uitdaging. De samenwerking met deze jonge kinderen is tot op de dag van vandaag een fantastische ervaring.

Mijn engagement groeide al snel verder. Toen Els en Danny stopten met de doopselcatechese, hoefden Chris en ik niet lang na te denken. Wij vormen een sterk team en dragen hier ontzettend graag ons steentje bij. Recent hoorden we dat het parochiesecretariaat plots onderbemand raakte. Ook op die vraag om hulp hebben we meteen positief geantwoord. Door een spierziekte kan ik helaas niet meer professioneel werken. Juist daarom vind ik het zo belangrijk om via dit vrijwilligerswerk maatschappelijk actief te blijven. Binnen onze warme parochie krijg ik bovendien alle begrip voor mijn ziekte. Een speciale dank gaat uit naar Jozef Van Der Wildt, die altijd klaarstaat met de nodige ondersteuning.

​

Heel erg bedankt voor deze mooie nominatie!

​

​

9. Inge Hauchecorne (Mechelen - Brussel)

​

Inge’s engagement wordt beschreven door Ann Illegems.

 

“Al jarenlang is Inge een vertrouwd en inspirerend gezicht in Klein-Brabant. Vandaag zet zij zich met dezelfde gedrevenheid in als parochieassistente, maar ook voordien was zij jarenlang, met hart en ziel, vrijwilliger in de parochie. Haar engagement is geen taak die zij uitvoert, maar een roeping die zij elke dag opnieuw beleeft.

Doorheen de jaren heeft Inge talloze kinderen, jongeren en volwassenen begeleid op hun geloofsweg. Ze bereidde hen voor op de sacramenten van het doopsel, de eerste communie en het vormsel en verzorgde geloofsvorming voor volwassenen, telkens met aandacht voor de mensen die zij ontmoette en met oog voor nieuwe en passende werkvormen. Zij weet geloof op een eigentijdse, begrijpelijke en uitnodigende manier te delen.

Wat Inge bijzonder maakt, is dat zij niet alleen kennis overdraagt, maar vooral mensen nabij is. Ze luistert, bemoedigt en wandelt met ouders, kinderen, jongeren en volwassenen mee op hun weg. Zij creëert een veilige ruimte waarin vragen mogen bestaan en waarin het geloof kan groeien. Haar catechese vertrekt niet vanuit theorie, maar vanuit ontmoeting en getuigenis.

Inge geeft niet zo maar catechese; zij is een metgezel en pedagoog die het geloof doorgeeft door woord én levenshouding. Zij doet dit met zachtmoedigheid, creativiteit en een diep vertrouwen in het Evangelie; zij  weet telkens opnieuw nieuwe wegen te openen naar mensen. Haar geloof is zichtbaar in haar engagement, haar eenvoud en haar warme aanwezigheid.”

​

​

10. Kristien Jaspers (Hasselt)

​

“Ik ben Kristien, 55 jaar, gehuwd en mama van twee kinderen. Mijn engagement in de Kerk begon op mijn zestiende als lector. Een jaar later werd ik vormselcatechist en later kwamen ook de doopcatechese, eerste communiecatechese en het catechumenaat erbij. Al bijna veertig jaar probeer ik mensen te begeleiden op belangrijke momenten in hun geloofsweg, steeds naast mijn gezin en mijn job in het ziekenhuis.

Een bijzonder moment was toen een jonge vader mij tijdens een doopgesprek herkende als zijn vroegere vormselcatechiste. Dat maakte voor mij zichtbaar hoe geloof generaties met elkaar kan verbinden.

Deze nominatie zie ik niet alleen als een erkenning voor mezelf, maar vooral voor de vele vrouwen die zich al jaren, vaak in stilte, inzetten voor onze Kerk. Als ik deze nominatie aanvaard, dan is het ook voor hen.”

​

​

11. Mieke Leroy (Gent)

​

"Binnen de Effatagemeenschap (Gent – Guislainsite) geef ik (vormsel)catechese. Ik kan hierbij rekenen op de hulp van “experten” uit onze gemeenschap. Wie catechese volgt krijgt een meter/peter uit de gemeenschap aan zijn/haar zijde. Samen gaan we op pad om te ontdekken waarvoor Effata staat: gemeenschap vormen verbonden met en betrokken op de directe omgeving én de grote wereld. Omdat ik een zoon met een beperking heb, vind ik het belangrijk dat we catechese op maat aanbieden. Doorheen het catechesejaar betrekken we de ouders en indien nodig overleggen we hoe we welke aanpassingen kunnen doen. Er zijn acht catechesemomenten. * Ontdekken wie ik ben, wie mijn Effatameter/peter is, wat onze talenten zijn, ... Daarna volgt ook een rondleiding in de kapel en de sacristie. * Overlopen hoe het kerkelijk jaar eruit ziet. * Wandelen door de buurt: de Guislainsite (psychiatrische zorg), de Bloemekenswijk (industriële verleden), de Westerbegraafplaats en bezoek aan de Tevhidmoskee. * Kennismaken met christelijke meditatie en getuigenis over het werk van Eric Gruloos in Guatemala. De vormeling bedenkt nadien een plan om het werk van Eric financieel te ondersteunen. Hij/zij kan hierbij rekenen op de steun en hulp van de hele gemeenschap. * Helpen bij het pannenkoekenfestijn binnen de gemeenschap (nav Maria Lichtmis). * Luisteren naar het verhaal van de pottenbakker (Jeremiah) en werken met klei. * Luisteren naar het verhaal “De Ark van Noah” en in de buurt afval opruimen. * Wandelen in de Vinderhoutse bossen en bezinningsmoment bij het Onument. De jongere schrijft dan ook enkele teksten voor de (vormsel)viering (o.a. de gelofte en belofte). De afsluitende viering bereiden we voor met de ouders, de Effatameter/peter en enkele leden van de gemeenschap. Zo vieren we samen hoe een jongere binnen onze gemeenschap kon groeien en bloeien en de overstap maakt naar een volgende levensfase. Elke keer weer een warme, gedragen en deugddoende gemeenschapsviering."

​

​

12. Cindy Rymen (Antwerpen)

​

Cindy wordt voorgesteld door collega Ellen:

 

Met grote trots nomineer ik mijn fantastische collega Cindy Rymen van Rupelkerk St. Franciscus. Vier jaar geleden startte zij als extra drijvende kracht achter “gezinnen op weg”(GOW) en zo versterkte zij het vaste team dat toen net op zoek was naar een tweede adem.

Onder haar vleugels groeide dit mooie project verder uit tot “gemeenschap onder weg.” We focussen ons niet langer op eilandjes met aparte trajecten maar op één grote warme gemeenschap. zo nodigen we 3 maal per jaar onze dopelingen uit en stellen we onze huwelijkskandidaten voor, ook nemen we onze tijd om als warme gemeenschap onze overledenen te herdenken. Ons GOW-team bestaat uit 9 personen elk met hun eigen specialiteit binnen onze gemeenschap en Cindy is hierin de onmisbare lijm die ons allemaal verbindt en steeds opnieuw blijft inspireren.

Als catechisten verdelen we de ouders over een 8-tal groepen die lopen doorheen het werkjaar, ouders kiezen uiteraard zelf voor welke groep ze kiezen, we hebben per groep een drie à viertal bijeenkomsten en daarin bereiden we een viering voor en zoeken we naar creatieve opdrachten. Cindy vertaalt het soms moeilijke evangelie naar tastbare, hedendaagse opdrachten. Hierdoor begrijpen de kinderen de boodschap achter het evangelie veel beter. Bovendien werken alle ouders actief mee aan deze opdrachten en gaan ze als gezin samen op weg met Jezus. Communicanten en vormelingen volgen hun traject samen, geen eilandjes dus, enkel de opdrachten worden aangepast per leeftijd.

Kortom: dankzij Cindy is onze Rupelkerk een warme plek waar jong en oud verbonden zijn.

​

​

13. Yamina Sadaoui (Mechelen - Brussel)

​

“Ik ben Yamina, 2de generatie allochtoon, verpleegkundige, moeder van 2 prachtige dochters van 37 en 32. De oudste van 5 en opgegroeid in een gemengd gezin: Algerijns-Belgisch, Moslim-Katholiek, Franstalig, al mijn studies in het Vlaams gedaan. De start van mijn leven was rampzalig en hing aan een zijden draadje. Mijn vader heeft zich aan alle strohalmen vastgeklampt en heeft mijn doopsel toegelaten. Ik heb een 2de levenskans gekregen. Uit dankbaarheid heeft mijn vader ons alle 5 onze school- en studietijd in het katholiek onderwijs laten doorlopen. We vierden alle moslim en christelijke feesten, mijn vader had een grote bewondering en eerbied voor Jezus. Wakker blijven als kind tot middernacht om het kindje Jezus in de kerststal thuis te kunnen zetten ... Mijn vader leerde samen met ons het evangelie kennen. Ik ben dan ook zelf catechumeen geweest omdat ik op 20 jarige leeftijd resoluut voor Jezus heb gekozen. Na 2 jaar catechese samen met mijn zussen en 1 van mijn broers hebben we samen de initiatiesacramenten ontvangen in 1984. Mijn vader was in de viering aanwezig. Hij heeft ons altijd aangemoedigd en bijgestaan in onze keuzes wat geloof, studie of job betrof. Hij was er bij het kerkelijk huwelijk van mijn zus en broer, bij de doopsels, eerstecommunie- en vormselvieringen van al zijn kleinkinderen.

 

Voor onze pastorale zone Rotselaar ben ik voor 3 van de 4 parochies doopselcatechist, eerstecommunie en vormselcatechist voor 2 van de 4 parochies en begeleider/catechist voor het catechumenaat voor de 4 parochies. Ik zing in het koor Rocanto/Sint-Cecilia van Rotselaar die ook een kerkkoor is.

 

Al wat ik doe, doe ik graag. Mijn oudste dochter zegt dat ik een groen-gele persoon ben: een pleaser die alles doet om te zorgen, te koesteren, te pamperen, "nee" zou niet in mijn woordenboek staan, en dat ik het liefst onzichtbaar ben... Al wat ik doe of mijn inzet is uit mijn hart en uit naastenliefde. Dit verklaart ook mijn beroepskeuze: verpleegkunde. Mijn inzet als catechiste is gekomen doordat ik Jezus naar de jaren 2013 wilde brengen. Ik wilde aan de vormelingen tonen dat Jezus en het evangelie zeer actueel was, is en blijft in ons leven. Jezus' Blijde Boodschap is tijdloos. In 2019 kwam daar de eerstecommuniecatechese en in 2024 de doopselcatechese bij. Met Mieke, mijn collega doopselcatechist is de connectie bij momenten bangelijk omdat we precies 1 persoon zijn: zelfde gedachten, ideeën, dromen ... Ik ben zo dankbaar voor mijn leven en het pad, ook al is die niet over rozen gegaan, die ik mag volgen.

​

​

14. Carmen Vanden Broucke (Gent)

​

Toen mijn oudste dochter gevormd zou worden, vroeg ik aan pastoor Hans in Oostduinkerke of dat daar aan zee zou kunnen. We voelden ons daar immers meer verbonden met de parochie dan thuis, in Oost-Vlaanderen. Het mocht ‘en wil jij hier geen vormselcatechist worden?’ vroeg hij. De vraag verraste me compleet maar ergens leek het wel een antwoord op een verlangen dat al sinds mijn jeugd aanwezig was. Ik werd deel van een fijne ploeg catechisten en nam enkele jaren later zelfs de volledige verantwoordelijkheid op mij. Niet altijd evident vanwege de toch wel grote afstand en het vele werk achter de schermen, maar het voorbereiden van beurten en gezinsvieringen en vooral het werken met de kinderen zelf gaf me ook veel voldoening. Intussen studeerde ik aan de Theologische Academie in Brugge om mezelf bij te scholen en werd ik ook Godly Play verteller na een basiscursus in Zevenkerken.

Ik vind het vooral belangrijk om zelf te getuigen in de contacten met de jongeren, ook omdat je eigen geloof kan groeien door het voor hen te verwoorden. Natuurlijk zijn er ook speelse werkvormen nodig maar ik geloof ook sterk in de kracht van (vooral Bijbelse) verhalen. Meestal staan de vormelingen daar wel voor open en kan dit  leiden tot fijne interactie. Maar de allerkrachtigste vorm is toch wel Godly Play, vind ik. Daar wordt spiritualiteit van kinderen echt au sérieux genomen. Ze kunnen diep geraakt worden door de Godly Play verhalen en soms kunnen ze dat heel raak verwoorden tijdens de 'verwondering' die steevast begint met de zin 'Ik vraag me af...'. Als je dat als verteller mag ervaren, dan besef je dat je van hen vaak meer kan leren dan zij van jou…  Voor wie meer wil weten over Godly Play: neem een kijkje op godlyplayvlaanderen.be (ik ben toevallig sinds korte tijd ook webmaster van die website 😊)

​

​

15. Chris Van der Avoort (Antwerpen)

​

“Ik ben in totaal ongeveer 16 jaar actief binnen onze parochie.   Gestart als Vormsel catechist wat ik 11 jaar heb gedaan.   Overlappend daarmee was ik ook al enkele jaren een helpende hand bij de eerste communie.   Toen Sonja en Iwan lieten weten dat zij gingen stoppen ben ik samen met Naomi en Nick op de kar gesprongen om dit over te nemen.   Ik heb dit nog 1 jaar in combinatie met de Vormselcatechese gedaan, maar dit werd wat veel gezien ik ook mama van 3 zonen ben en voltijds ga werken.   Maar toen 2 jaar geleden Els en Danny stopten bij het doopsel,  zijn Naomi en ik ook hier ingesprongen.   Wij doen intussen zowel eerste communie als doop met zijn 2 en we zijn een sterk duo. We proberen door de ouders te betrekken er een waardevol catechesejaar en een mooie viering van te maken.   Dit uiteraard samen met pater Samuel die onze gezinsvieringen, doop en eerste communie mee begeleidt Naast ons engagement als catechist zitten wij sinds kort ook in het parochie team van Vosselaar en ben ik één van de vaste lectoren.

Ik waardeer het enorm dat onze parochie aan ons gedacht heeft bij dit initiatief. “

​

​

16. Magda Vanderheere (Brugge)

​

Ik ben sedert lange tijd doopcatechist, eerst in mijn eigen parochie. Toen bezocht ik nog de doopgezinnen. Mijn bijdrage was met hen een tijdje op weg gaan naar het doopsel toe. Vooreerst toonde ik mijn dankbaarheid vanuit de Kerk omdat ze voor het doopsel van hun kindje hadden gekozen. Daarnaast luisterde ik naar hun motivatie en naar hun vragen rond het doopsel. Het verloop van het sacrament werd overlopen, de symboliek in het doopsel werd uitgelegd en eventueel werd geholpen bij het zelf samenstellen van de viering. Ik probeerde, zoals ik zelf altijd heb gezegd, op kousenvoeten bij de mensen aan te komen, niets op te dringen en mee te gaan in wat zij belangrijk vonden.

Naderhand breidde de pastorale werking zich uit. We werden een pastorale eenheid en we organiseerden de doopvoorbereidingen met een hele ploeg gemotiveerde mensen. Ik stelde er doopseltochten voor en men ging daar met vol enthousiasme in mee. Op zo’n doopseltocht komen de ouders zelf naar de kerk, ze doorlopen een parcours in vijf stappen en komen zo in contact met de elementen en de betekenis van een doopviering. Na de tocht praten we nog na bij een drankje over hun motivatie, hun vragen, de concrete doopviering, ... We luisteren naar hun verhaal. Ouders komen alleen met hun kindje, of broer en zus zijn mee, ook doopmeter, dooppeter of grootouders zijn soms van de partij. Met wie het moeilijk is om een doopseltocht te volgen, nemen we contact op en gaan eventueel toch aan huis.

Daarnaast begeleid ik al enkele jaren de catechumenen die op volwassen leeftijd vragen om gedoopt te worden. Dat is een heel bijzondere, mooie en lange weg. Ik vind het heel boeiend om die weg met de jonge catechumenen te gaan. Samen zoeken we hoe we ons geloof in God en Jezus kunnen gestalte geven. Samen ontdekken we de Bijbel en het gebed, de liturgie, de gelovige gemeenschap, de diaconie in de Kerk en nog veel meer.

Dankjewel Siamak, Kerenza, Camille, Randy en Aafke die mijn eigen geloof hebben gesterkt en gevoed. Ik bleef me maar bij elk van hen afvragen “Ben jij nu de catechumeen of ben ik het?”

Zo zie je maar: het doopsel, het eerste sacrament waarmee elk christen-zijn begint, is mijn dada. Ik ben gestart als doopselcatechist, daarnaast was ik ook lange tijd vormselcatechist, en ik wil eindigen als doopselcatechist, maar zou er graag eerst nog een tijdje mee doorgaan.

​

​

17. Anja Vercruysse (Brugge)

​

Anja en Stefanie beschreven elkaars engagement. Dit schrijft Stefanie over Anja:

 

“Anja, een rots in de branding.

Anja is al jaar en dag vormselcatechiste binnen onze Vincentiusgemeenschap. Dit wil voor haar echter niet zeggen dat ze is vastgeroest in gewoontes. Ze denkt actief mee hoe we alles dienen aan te pakken in het veranderend kerklandschap. Ze houdt rekening met de jongeren van vandaag. Ze gaat steeds op zoek hoe we het verhaal van Jezus op een hedendaagse manier bij hen kunnen brengen. Ze draagt jongeren een warm hart toe en dat voelen ze. Ze is voor de jongeren, alsook voor haar mede catechisten een luisterend oor. Anja is mijn rots in de branding, iemand waarop ik heel erg steun bij het uitwerken van onze vormselwerking.”

​​

​